پیامبر اکرم (صلّی الله علیه و آله و سلم): براى شهادت حسین (علیه السلام)، حرارت و گرمایى در دلهاى مؤمنان است که هرگز سرد و خاموش نمى‌شود.

1- مهدویت در قرآن

آیات مهدویت در سوره شمس

در این سوره چهار آيه پیرامون بحث مهدویت وجود دارد که عبارتند از آيات 1 ، 2 ، 3 ، 4

«و الشمس و ضحيها، و القمر اذا تليها، و النهار اذا جليها، و الليل اذا يغشيها» [1]

به خورشيد و گسترش نور آن، سوگند.

و به ماه، در آن هنگام كه بعد از آن در آيد، سوگند.

و به روز هنگامي كه صفحه زمين را روشن سازد، سوگند.

و قسم به شب، آن هنگام كه صفحه زمين را بپوشاند.

فضل بن عباس نقل مي‌كند كه حضرت امام صادق (عليه السلام)  در تاويل اين آيات فرمود:

«خورشيد اميرالمومنين و نورش قيام قائم است و مقصود از ماه در آيه كه از پي خورشيد درآيد حسن و حسين (عليهما السلام) هستند و روز كه زمين را روشن مي‌كند، قيام قائم است»

در حديث مشابهي حضرت فرمودند: «منظور از در آمدن شب، دولت شيطان (بني اميه) است كه تا روز قيامت صغري (روز قيام حضرت مهدي) ادامه دارد. [2]

 

 

پي‌نوشت:

[1]. سوره شمس، آيات 1 الي 4

[2]. الف) غاية المرام، ص757 - ب) اثبات الهدي، ج 7، 131

%ب ظ، %18 %773 %1394 ساعت %17:%بهمن

آیات مهدویت در سوره شعراء

در این سوره دو آيه پیرامون بحث مهدویت وجود دارد که عبارتند از آيات 4- 21

«ان نشأ ننزل عليهم من السماء آية فظلت أعناقهم لها خاضعين» [1]

اگرما اراده كنيم از آسمان بر آنها آيه‌اى نازل مي‌كنيم كه گردنهايشان در برابر آن خاضع گردد.

عمر بن حنظله از امام صادق (عليه السلام) از علامات قيام قائم پرسيد، امام (عليه السلام) فرمود: پيش از قيام قائم (عليه السلام) پنج نشانه است:

1- فرياد (صيحه آسمانى)

2- خروج سفيانى.

3- فرورفتن سفيانى و لشكر او در زمين.

4- قتل نفس زكيه.

5- قتل يمانى.

عمر بن حنظله گويد اين آيه« إن نشأ ننزل عليهم من السماء» را خدمت حضرت، عرض كردم و پرسیدم كه منظور اين آيه همان صيحه است؟ حضرت فرمود: آرى هرگاه اين صيحه ظاهر شود گردنكشان و دشمنان خداوند تعالى، خاضع و فرمانبر شوند.

همچنين ابى بصير و ابن الورد از حضرت باقر (عليه السلام) روايت كرده‌اند كه امام فرمود:

اين آيه در شأن قائم (عليه السلام) نازل شد و منادى به نام حضرت و نام پدرش از آسمان ندا مى‌كند. [2]

«ففررت منكم لما خفتكم فوهب لي ربي حكما و جعلني من المرسلين» [3]

و به دنبال آن هنگامى كه از شما ترسيدم، فرار كردم و پروردگارم به من دانش بخشيد و مرا از پيامبران قرار داد.

مفضل بن عمر مى‌گويد امام صادق (عليه السلام) فرمود:

«وقتى كه قائم ما قيام كند، به مردم خطاب كند و اين آيه را بخواند: «ففررت منكم لما خفتكم تا آخر» [4]

 

 

پي‌نوشت‌ها:

[1]. سوره شعرا، آيه 4

[2]. ينابع المودة، ص 427

[3]. سوره شعرا، آيه 21

[4]. الف) اثبات الهدي، ج 7، ص 124 - ب) تفسير برهان، ج 3، ص183

%ب ظ، %18 %768 %1394 ساعت %17:%بهمن

آیات مهدویت در سوره سجده

در این سوره سه آيه پیرامون مهدویت وجود دارد که عبارتند از آيات 21-24-29

«و لنذيقنهم من العذاب الأكبر لعلهم يرجعون» [1]

ما به آنها از عذاب نزديک (اين دنيا) قبل از عذاب بزرگ (آخرت) مى‌چشانيم، شايد بازگردند.

مفضل بن عمر نقل مي‌كند که معنى اين آيه را از امام صادق (عليه السلام) پرسيدم، حضرت فرمود:

«عذاب نزديكتر (يا خفيف‌تر) گرانى است و عذاب بزرگتر (براى ستمگران) خروج قائم (عليه السلام) با شمشير است. [2]

«و جعلنا منهم أئمة يهدون بأمرنا لما صبروا و كانوا بآياتنا يوقنون» [3]

و از آنها امامان (و پيشواياني) برگزيديم، كه به فرمان ما (مردم را) هدايت مى‌كردند، به خاطر اين كه شكيبائى نمودند و به آيات ما يقين داشتند.

سلمان مى‌گويد خدمت پيامبر (صلي الله عليه و آله) وارد شدم و ديدم حسين (عليه السلام) روى زانوى پيامبر است و پيامبر چشمان و دهانش را مى‌بوسد و مى‌فرمايد:

«تو آقا و پسر آقائى، تو امام و پسر امامى، تو پدر امامى، تو حجت و پسر حجتى، تو پدر حجت‌هاى نه گانه از صلبت هستى كه- قائم- نهمين آنان است.» [4]

«قل يوم الفتح لاينفع الذين كفروا ايمانهم و لا هم ينظرو» [5]

بگو روز پيروزى، ايمان آوردن سودى به حال كافران نخواهد داشت و به آنها هيچ مهلت داده نمى‌شود.

ابن دراج مى‌گويد: از امام صادق (عليه السلام) درباره اين آيه شريفه (روز فتح و پيروزى)، شنيدم كه حضرت فرمود:

«روز فتح، روزى است كه دنيا بر قائم (عليه السلام) گشوده مى‌شود و ايمان احدى كه تا قبل از ظهور آن حضرت مؤمن نبوده، ديگر سودى ندارد، ولى آن كس كه پيش از فتح (و قيام قائم، مؤمن باشد و به امامت او اقرار داشته و انتظار ظهور او را مى‌كشيده (اين ايمان) براى او سودبخش است. خداوند متعال قدر و منزلت او را بزرگ مي‌كند و اين پاداش دوستان اهل بيت (عليه السلام) مى‌باشد. [6]

 

  

پي‌نوشت‌ها:

[1]. سوره سجده، آيه 21

[2]. الف) غاية المرام، ص 746 - ب) اثبات الهدي، ج 7، ص 127

[3]. سوره سجده، آيه 24

[4]. الف) اسرار آل محمد (صلي الله عليه و آله)، ص 105 - ب) شواهد التنزيل، ص 454

[5]. سوره سجده، آيه 29

[6]. الف) ينابيع المودة، ص 249 - ب) غاية المرام، ص 746

%ب ظ، %18 %757 %1394 ساعت %17:%بهمن

آیات مهدویت در سوره سباء

در این سوره پنج آيه پیرامون مهدویت وجود دارد که عبارتند از آيات 18- 51- 52- 54- 54

«و جعلنا بينهم و بين القرى التي باركنا فيها قري ظاهرة و قدرنا فيها السير سيروا فيها ليالي و اياما آمنين» [1]

ميان آنها و سرزمين‌هايى كه بركت داده مقرر داشتيم (و به آنها گفتيم) شبها و روزها در اين آبادي‌ها با امنيت كامل مسافرت كنيد.

محمد بن صالح همدانى گويد: به صاحب الزمان (عليه السلام) نوشتم كه اهل خانه و نزديكان مرا به خاطر حديثى كه از پدران شما روايت مى‌كنند، آزار مى‌دهند.

حضرت مرقوم فرمود:

«واى بر شما، آيا قول خدا را در سوره سبأ، نمى‌خوانيد كه فرمود «و جعلنا بينهم و بين القرى» تا آخر آيه- به خدا قسم مراد از «به قريه‌هايى كه مبارک گردانيده» مائيم و مراد خداوند از قريه‌هاى ظاهره- شمائيد.»

اين تفسير همچنین از حضرت باقر و حضرت صادق و حضرت كاظم (عليهم السلام ) روايت شده است. [2]

ز اماع صادق (عليه السلام) نیز روايت شده كه فرمود:

«در اين قرى به همراه قائم اهل بيت ما (عليه السلام) [3] در وقت ظهور آن حضرت سير، مي‌كنيد. (انشاءالله)

«و لو ترى إذ فزعوا فلا فوت و أخذوا من مكان قريب  و قالو آمنا به و أنى لهم التناوش من مكان بعيد و قد كفروا به من قبل و يقذفون بالغيب من مكان بعيد. و حيل بينهم و بين ما يشتهون كما فعل باشياعهم من قبل إنهم كانوا في شک مريب» [4]

اگر ببينى هنگامى كه فريادشان بلند مى‌شود، اما نمى‌توانند (از چنگال عذاب الهى) بگريزند و آنها را از مكان نزديكى (از آنجا كه حتى انتظارش را ندارند) مى‌گيرند (از درماندگى آنها تعجب خواهى كرد و در آن حال) مى‌گويند: ايمان آورديم، ولى چگونه مى‌توانند از فاصله دور به آن دسترسى پيدا كنند؟ آنها پيش از اين (كه در نهايت آزادى بودند) به آن كافر شدند (و نسبت‌هاى ناروا به آن مى‌دادند) و از مكان دوردستى به جهان غيب پرتاب مى‌شدند (بى‌مطالعه درباره آن قضاوت مى‌كردند.) (سرانجام) ميان آنها و آنچه مورد علاقه آنها بود، جدائى افكنده شد، همان گونه كه با پيروان (و هم مسلكان) آنها از قبل عمل گرديد، چرا كه آنها در شک و ترديد بودند.

امام صادق (عليه السلام) فرمود:

«به خدا قسم مثل آنست كه مى‌بينم قائم آل محمد (عليه السلام) بر حجر الاسود تكيه نموده و پس از شهادت به وحدانيت و عظمت خداوند، با هر كس درباره انبياء سلف، آدم و نوح و ابراهيم و موسى و عيسى و جد بزرگوارم محمد (صلي الله عليه و آله) محاجه كند و مى‌گويد، من بر تمام ايشان اولى هستم و هر كس در مورد قرآن با من محاجه نمايد، بايد بداند من بر شناسايى قرآن و كتاب خدا از ديگران احق و اولي هستم. آنگاه در مقام حضرت ابراهيم (عليه السلام) دو ركعت نماز به جا آورده و خدا را به شايستگى و عظمت ياد مى‌فرمايد». [5]

عياشى از امام باقر (عليه السلام) روايت كرده كه حضرت فرمود:

«قائم آل محمد (عليه السلام) پس از ظهور، مردم را به كتاب خدا (قرآن) و سنت پيامبر (صلي الله عليه و آله) و ولايت اميرالمؤمنين (عليه السلام) دعوت مى‌كند و به آنها مى‌فرمايد: از دشمنان آل محمد (عليه السلام) بيزارى جوئيد، در آن هنگام سفيانى از شام خروج نموده، به سوى زمين مى‌رود و زمين آنها را به امر خداوند فرو برده و خسف مى‌كند». [6]

دشمنان اهل بيت (عليه السلام) در آن هنگام مي‌گويند: ما به قائم آل محمد (عليه السلام) ايمان آورديم در حالي كه پيش از اين، آن حضرت را منكر بوده و او را تكذيب مى‌نمودند، در آن وقت به آن حضرت خطاب مى‌رسد كه تمام آنها را به قتل برسانيد تا بعد از اين فتنه، فسادى در روى زمين واقع نشود. [7]

 

 

پي‌نوشت:

[1]. سوره سباء، آيه 18

[2]. الف) ينابيع المودة، ص 426 - ب) بحار الانوار، ج 51، ص343

[3]. غاية المرام، ص 746

[4]. سوره سباء، آيات 51 ـ 52 ـ 53 ـ 54

[5]. ينابيع المودة، ص 247

[6]. تفسير جامع، ج 5، ص 423

[7]. روايت المرام، ص 747

%ب ظ، %18 %745 %1394 ساعت %16:%بهمن

برترین مطالب